Witaj Michale w naszej społeczności aktywnych

Wyrażeniem ‘nie ma pogody’ chciałem znów nawiązać do tych, co to szukają jedynie wymówek, zamiast poszukać w końcu sposobów - Ci co się migają od sportu jak tylko można mimo tego, że wiedzą, że wciąż będą na siebie źli, jeśli się w dalszym ciągu nie zaktywizują.

Bo wiadomo, że jeśli się bardzo chce to można praktycznie w każdych warunkach i w każdym wieku uprawiać sport (np. przebiec całą Saharę wszerz oraz dobiec na biegun północny, mimo że do 40roku życia było się nałogowym palaczem, jak Ray Zahab, albo ukończyć IronMan’a będąc kobietą w wieku 72lat (która też mając 40lat dopiero zaczęła się aktywizować - zwykłymi spacerami - aż po paru latach zaczęła startować w triatlonach, potem IronMan’ach), czy też wbiec na najwyższe piętro Empire State Building jak 98letni ’staruszek’ itd.) Niektórzy po prostu dowodzą, że nie ma ograniczeń, bo nie ma!

Ale co my z tym zrobimy, to już nasza brożka - albo zaczniemy się angażować na poczet zdrowia albo będziemy żyć wiecznym biadoleniem i niezadowoleniem z własnej fizyczności - sam podejmij decyzję

Żyj aktywnie
Janek

PS rower - świetna sprawa ja jeżdżę na uczelnię, do urzędów, do pracy, do banków, czy rozmowy kwalifikacyjne niezależnie od pogody - 10min i jestem w każdym miejscu w moim 250tys. mieście, korki nie istnieją dla mnie Miłego śmigania Michale

I wiem, że nikogo do niczego nie przekonam - mogę tylko podrzucać argumenty, a przekonać każdy musi się sam.

Pozdrawiam radośnie,
Orest

Artur: Witam na blogu i liczę na dalsze Twoje komentarze
Aha - sorry za emotki, ale chcę za ich pomocą podkreślać pozytywny nastrój moich postów, a bez nich to tekst strasznie smętnie i ponuro wygląda (nie wiadomo, czy dana ekspresja/żart było celowe, czy użyłem dane sformułowanie z przypadku…)

Pozdrawiam serdecznie
Janek

Orest: dzięki za przyjęcie stanowiska, z którym się mogę nie zgodzić

Nie wiem, co miałeś na myśli pisząc o zachęcaniu: ‘no weź, choć z nami pograć w nogę, nie bądź taki, nooo…’ albo ‘jak pójdziesz ze mną na plac zabaw to potem wybierzemy się do pizzerii…’. Takie nagradzanie (zachęta) jest tylko doraźnym działaniem w pojedynczym przypadku (danej sytuacji) - a co jeśli nie będziesz mógł liczyć na tę nagrodę? Będziesz czekał aż Ci ktoś w końcu ją zagwarantuje? …

Najlepszym sposobem (zwł. na dłuższą metę) jest zmiana nastawienia, wyobrażeń, wierzeń i przekonań (tj. kognitywistyczno-behawioralnego (?) podejścia ) odnośnie podejmowania aktywności fizycznej (tudzież jej braku). Bo jeśli uświadomimy sobie, czemu aktywność nam (właśnie nam) służy, czy inaczej: czemu brak aktywności jest dla nas gorszym rozwiązaniem (czujemy się opadnięci z sił cały czas, złe samopoczucie, depresyjne nastroje, kompleksy, wiotka i zmarszczona skóra, rozstępy, częste rozchorowywanie się, brak pewności siebie itp. itd.) to stworzymy taki motor motywacyjny, który będzie tkwił nam w głowie i za każdym razem będzie przypominał nam, że znowu się zaniedbujemy (co nam ewidentnie nie służy), że czas się ruszyć, że warto!

Cała sprawa odnośnie przekonania kogoś (nie zachęcania, ciągania za sobą…) opiera się na świadomości! Gdy naprawdę zrozumiemy o co w tym chodzi, czemu to służy to nie będziemy potrzebowali jakichś doraźnych ‘zachęt’.

Dlatego jak pewnie już zauważyliście w moich postach nie zamieszczam jedynie krótkiej listy (ściągawki) ‘co robić, a co nie’, a staram się jednocześnie wytłumaczyć w przystępnej formie dlaczego warto to robić oraz do czego prowadzi nierobienie tego itd. Bo nie chodzi tu o jakieś zakuwanie, a o zrozumienie/świadomość - aby dane wskazówki nie wypadły wam z głowy po paru godzinach, tylko aby zakotwiczyły się i służyły Wam (długo)

Żyj aktywnie i świadomie
Janek

Tylko jak przekonać ludzi, że sport naprawdę poprawia formę? Tyle ludzi jest leniwych…

Pozdrawiam radośnie,
Orest